Η σκολίωση του ρινικού διαφράγματος μπορεί να συνοδεύεται και από άλλες παθήσεις της ρινός. Συχνά, αλλά όχι απαραίτητα, μπορεί να συνοδεύεται από εξωτερικές δυσμορφίες της ρινός, όπως η υβώδης μύτη ή λοξή μύτη με παρεκτόπιση του χόνδρινου τμήματος ή και της οστέινης ρινικής πυραμίδας. Επίσης, στο εσωτερικό της ρινός, συνήθως η μία ρινική θαλάμη έχει μεγαλύτερο εύρος από την άλλη. Ωστόσο, συχνά συμβαίνει μια παράδοξη αντιδραστική υπερτροφία της κάτω ρινικής κόγχης στη ρινική θαλάμη με το μεγαλύτερο εύρος. Ακόμη, σκολίωση του ρινικού διαφράγματος που προκαλεί σημαντική στένωση της ρινικής θαλάμης μπορεί να προδιαθέτει σε αύξηση της συχνότητας υποτροπιάζουσας οξείας παραρρινοκολπίτιδας ή και σε χρόνια παραρρινοκολπίτιδα. Επιπλέον, η ύπαρξη έντονα προεξέχουσας άκανθας ή ακρολοφίας στο υποδιάφραγμα μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο επίσταξης, ειδικά σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιαιμοπεταλιακά ή αντιπηκτικά φάρμακα.

Η κλινική εικόνα της σκολίωσης του ρινικού διαφράγματος μπορεί να περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα εξής: δυσχέρεια ρινικής αναπνοής, διαταραχές όσφρησης (μηχανική υποσμία), υποτροπιάζουσες παραρρινοκολπίτιδες ή χρόνια παραρρινοκολπίτιδα, υποτροπιάζουσα επίσταξη, ροχαλητό, υπνική άπνοια. Η συχνότητα και η βαρύτητα των παραπάνω εξαρτάται και από την συνύπαρξη ή μη άλλων παθήσεων της ρινός (πχ ρινική πολυποδίαση).

Η διάγνωση της σκολίωσης του ρινικού διαφράγματος ξεκινά με την απλή επισκόπηση και την κλινική εξέταση όπου ίσως παρατηρηθούν συνοδές εξωτερικές δυσμορφίες της ρινός. Ακολουθούν η πρόσθια ρινοσκόπηση και κυρίως η ρινοενδοσκόπηση που αποτελούν τις εξετάσεις εκλογής όχι μόνο για τη διάγνωση της σκολίωσης του ρινικού διαφράγματος, αλλά και για τον εντοπισμό άλλων πιθανών συνοδών παθήσεων (πχ αλλεργικής ρινίτιδας, υπερτροφίας κάτω ρινικών κογχών, ρινικής πολυποδίασης). Οι απλές ακτινογραφίες, όπως η πωγωνοϊνιακή ( ή κόλπων προσώπου) προβολή μπορεί επίσης να δώσει πληροφορίες για την κλίση του ρινικού διαφράγματος, αλλά δε συνηθίζεται να εκτελείται για αυτό το λόγο. Η αξονική τομογραφία σπλαχνικού κρανίου (εγκάρσιες και στεφανιαίες προβολές) έχει εφαρμογή για τη διάγνωση άλλων συνοδών παθήσεων (πχ ρινικής πολυποδίασης, χρόνιας παραρρινοκολπίτιδας) καθώς και σε περιπτώσεις κακώσεων.

Η θεραπεία της σκολίωσης του ρινικού διαφράγματος είναι χειρουργική και αφορά τον ευθειασμό του υπό γενική αναισθησία. Η συνηθέστερη τεχνική που ακολουθείται είναι η πλαστική του ρινικού διαφράγματος κατά Cottle. Ο δε  ευθειασμός του ρινικού διαφράγματος υπό τοπική αναισθησία έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί. Η ηλικία παρέμβασης είναι συνήθως μετά τα 16 έτη, με αρκετούς να θέτουν ως ασφαλή όρια τα 18-20 έτη στους άνδρες και τα 16-18 έτη στις γυναίκες. Βέβαια σε περιπτώσεις κακώσεων, ειδικά σοβαρών, είναι προφανές ότι γίνεται παρέμβαση ανεξαρτήτως ηλικίας. Εξάλλου, ακόμα και σε νεογέννητα, αν παρατηρηθεί η σπάνια περίπτωση απεξάρθρωσης του τετράπλευρου χόνδρου του ρινικού διαφράγματος κατά τον τοκετό, επιχειρείται άμεσα ανάταξη με χειρισμούς. Επίσης, σε περιπτώσεις εξωτερικής δυσμορφίας της ρινός μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και πλαστική αποκατάσταση του εξωτερικού χόνδρινου ρινικού σκελετού και της οστέινης ρινικής πυραμίδας. Τέλος, σε συνυπάρχουσες παθήσεις των ρινικών κοιλοτήτων ή των παραρρίνιων κόλπων (πχ ρινική πολυποδίαση ή χρόνια παραρρινοκολπίτιδα) ενδέχεται ο ευθειασμός του ρινικού διαφράγματος να ακολουθηθεί από ρινοενδοσκοπική χειρουργική αντιμετώπιση αυτών των παθήσεων (FESS: Functional Endoscopic Sinus Surgery).